Ελύτης, Δώρο ασημένιο ποίημα




Ξέρω πὼς εἶναι τίποτε ὄλ' αὐτὰ   καὶ πὼς ἡ γλώσσα 
ποὺ μιλῶ δὲν ἔχει ἀλφάβητο


Ἀφοῦ καὶ ὁ ἤλιος καὶ τὰ κύματα εἶναι μιὰ γραφὴ συλ-
λαβικὴ ποὺ τὴν ἀποκρυπτογραφεῖς μονάχα στοὺς και-
ροὺς τῆς λύπης καὶ τῆς ἐξορίας


Κι ἡ πατρίδα   μιὰ τοιχογραφία μ' ἐπιστρώσεις διαδο-
χικὲς φράγκικες ἢ σλαβικὲς   ποὺ ἂν τύχει καὶ 
βαλθεῖς γιὰ νὰ τὴν ἀποκαταστήσεις πᾶς ἀμέσως φυλακὴ 
καὶ δίνεις λόγο


Σ' ἔνα πλῆθος Ἐξουσίες ξένες   μέσῳ τῆς δικῆς σου 
πάντοτε


Ὄπως γίνεται γιὰ τὶς συμφορὲς


Ὄμως   ἂς φανταστοῦμε σ' ἔνα παλαιῶν καιρῶν ἁλώνι 
ποὺ μπορεῖ νά 'ναι καὶ σὲ πολυκατοικία   ὄτι παίζουνε 
παιδιὰ   καὶ ὄτι αὐτὸς ποὺ χάνει


Πρέπει σύμφωνα μὲ τοὺς κανονισμοὺς   νὰ πεῖ στοὺς 
ἄλλους καὶ νὰ δώσει μιὰν ἀλήθεια


Ὁπόταν βρίσκονται στὸ τέλος ὄλοι νὰ κρατοῦν στὸ χέρι 
τους ἔνα μικρὸ


Δῶρο ἀσημένιο ποίημα.




Οδυσσέας Ελύτης, Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά 











Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

παλιά καφενεία του Αιγαίου

Cavo d'oro

Ζει ο Αλέξανδρος; Ελληνικότητα και σύνθεση