Σάββατο, 3 Αυγούστου 2013

Από την βιογραφία του Γιώργου Ζαμπέτα και τα Ντοκουμέντα (1975)



Για το εγκεφαλικό ξέχασμα που έχουν πάθει όλοι τους, αλλά και που τους ευχαριστώ πολύ για την πολυτέλεια που μου δίνουν να ντρέπομαι γι' αυτούς!
...Πού να το πάρουνε όμως χαμπάρι. Όλοι δεξιοί, αριστεροί, μεσαίοι μόνο να τρώγονται ξέρουν!

Να τρώγονται και να τρώνε. Μηδενός εξαιρουμένου! Μια μέρα όλοι αυτοί θα την καταστρέψουνε εντελώς την χώρα!

Αλλά κάνουμε και μεις πολλά λάθη. Δεν εκτιμάμε αυτό που έχουμε στα χέρια μας, αυτό που μας ανήκει.
Την Ελλάδα μας! Την βρίζουμε, δεν την αγαπάμε, δεν την γνωρίζουμε.
Ίσως γι' αυτό μας τιμωρεί πολλές φορές, μας εκδικείται με τον τρόπο της.

Πόσες φορές έχει πάει ο καθένας μας στην Ακρόπολη, στα μουσεία που είναι η ιστορία μας όλη, στα αξιοθέατά της. Που πρέπει να πηγαίνουμε μια φορά την βδομάδα και να τα κοιτάμε και να κλαίμε...

Να κλαίμε γιατί μετανιώνουμε για τα κακά που της έχουμε κάνει, για την αγάπη που δεν της έχουμε δώσει και να φεύγουμε μετά με φτερά και κουράγιο.
Να πηγαίνουμε να ξομολογιόμαστε σ' αυτά τ' αρχαία, στις πέτρες, αφού κανένας άλλος δεν μπορεί να μας δώσει κουράγιο και δύναμη.