Piedra del Sol ruinas
















File:Descripción histórica y cronológica de las dos piedras que con ocasión del nuevo empedrado que se está formando en la plaza principal de México, se hallaron en ella el año de 1790-1b.jpg

Illustration depicting an ancient Mexican calendar, 
on the discovery of the sun stone.








                               τα μάτια

είναι φλόγες και φλόγες είναι ό,τι κυττάζουν,

μια φλόγα τ' αυτί, μια φλόγα ο ήχος,

κάρβουνα αναμμένα τα χείλη,

εμπρησμός η γλώσσα,

το άγγιγμα και ό,τι αγγίζει, η σκέψη

κι ό,τι σκέπτεται, φλόγα είναι όποιος σκέπτεται

όλα καίγονται, ο κόσμος είναι φλόγα,

και καίει το ίδιο το μηδέν που τίποτα δεν είναι

πάρεξ μια φλογισμένη σκέψη, καπνός τελικά:

ούτε δήμιος υπάρχει ούτε θύμα...






Octavio Paz, 
από την Πέτρα του Ήλιου (1957)
μετάφραση Γιώργος Μακρής




















Llama and alpaca run free all over the site. 
Farming continued on the terraces until only a few years ago.






Ψηλά χόρτα και δέντρα χαμηλά.

Τόπος αβέβαιος. Στα ξέφωτα

Οι φτερωτοί τερμίτες χτίζουν

Μικροσκοπικά κυκλώπεια κάστρα.

Απόδοση τιμών 

Στις Μυκήνες και στο Μάτσου - Πίτσου



Octavio Paz, από την Ladera Este 1962-8
(Ποιήματα, εκδ. Ηριδανός, 1986)





















 in the Guatemalan forest on the outskirts of Xultún







Ύστερα δεν υπήρξαν κήποι.

                        Μια μέρα,

Σα να γύριζα,
            
Όχι στο σπίτι μου:

Στην αρχή της Αρχής,
                   
Έφτασα σ' ένα ξέφωτο,

Τετράπλατο 
          
         Φτιαγμένο

Για τα περίπαθα παιχνίδια του φωτός και του νερού.

Διασπορές, συμμαχίες:
                    
                     Απ' το λαρυγγόφωνο πράσινο

Στο γαλάζιο το πιο υγρό       Στο γκρίζο της στάχτης

               Στο πιο πληγωμένο ροδί

Στο χρυσό το ξεθαμμένο           Στο πράσινο πράσινο.

Εκείνη τη νύχτα αντίκρυσα το Nim.

                                Πάνω στους ώμους του

Ο ουρανός μ' όλα τα βαρβαρικά στολίδια του.

                                          Η ζέστη

Ήταν ένα πελώριο χέρι φιλάργυρο.

                               Ακουγόταν
Το λαχάνιασμα απ' τις ρίζες,

                          Η διαστολή του διαστήματος,

Το άλεσμα του χρόνου.

                     Μ' ένα προσωπείο από σκόνη,

Οπλισμένο με σιωπή,

                  Το δέντρο δεν υποχωρούσε.

Ήταν μεγάλο σαν το μνημείο της υπομονής.

Ήταν δίκαιο σαν τη ζυγαριά που ζυγίζει λεπτά κι αιώνες.

Σπίτι για τους σκίουρους, χάνι των κοτσυφιών.

                                            Χωρούσαν 

Στην αγκαλιά του πολλά φεγγάρια.

                               Η ισχύς

Είναι πιστότητα ̇

               Η δύναμη, ανοχή:

Κανένας δεν τελειώνει μέσα στον εαυτό του.

                                 Ένα σύμπαν ο καθένας

Σ' ένα άλλο σύμπαν

                 μέσα σε κάποιο άλλο:

                                    Αστερισμοί.

Το πελώριο nim γνώριζε πόσο μικρό ήταν

                                      Στα πόδια του

Έμαθα πως ήμουν ζωντανός

             Έμαθα πως θάνατος είναι να πλαταίνεις

Το ν' αρνιέσαι τον εαυτό σου είναι να βλασταίνεις.

                    Ανάμεσα στον κόρο και την αλαζονεία

Λαιμαργία για ζωή

                 Ή συναρπαγή για θάνατο

Η μέση οδός.

           Στην αδελφοσύνη των δέντρων

Έμαθα να φιλιώνω

          Όχι με μένα:

Μ' αυτό που μ' ανυψώνει και με κρατεί και μ' αφήνει να

    πέφτω.





Octavio Pazαπό το Παραμύθι των κήπων
(Ποιήματα, εκδ. Ηριδανός, 1986)



















Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

παλιά καφενεία του Αιγαίου

Cavo d'oro

Ζει ο Αλέξανδρος; Ελληνικότητα και σύνθεση