Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

φωτομνήμη Χρήστου Βακαλόπουλου











σελ. 412-413:

Η ταινία σας, αγαπητοί, είναι ένα μεγάλο χαστούκι για όλους εμάς που ζούμε στη μεγάλη πόλη. Ένας ύμνος στη ζωή, ενάντια στους ρυθμούς του άστεως. 

Η ταινία αποδεικνύει ότι υπάρχει πραγματική ζωή αλλού, ενώ η πόλη ισχυρίζεται το αντίθετο, ότι δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα, και αυτό είναι ο Εγκογιάν. Αυτό πλασάρεται κι από τη μόδα των φεστιβάλ και, παρ' όλο που θα στεναχωρήσω διάφορους, θα πω ότι αυτοί ισχυρίζονται πως τα πάντα έχουν καταστραφεί. Λένε πως το μόνο που μας έμεινε είναι το "μάτι" ή μια κάμερα. Όχι, δεν είναι έτσι, εμείς λέμε το αντίθετο: υπάρχουν άνθρωποι, και το αποδεικνύουμε μέσω ενός βοσκού, του Νικόλα Κέκκου, ο οποίος μάλιστα αποτελεί και παραγωγό τροφής για όλους αυτούς της πόλης. Τι θα πουν δηλαδή όλοι αυτοί που λένε ότι η ζωή δεν ζει; Ότι ο Νικόλας Κέκκος είναι ερήμην; Αφού υπάρχει!

Δηλαδή τι πρέπει να κάνουμε όλοι εμείς οι τυφλοπόντικες της πόλης;
Να γυρίσουμε πίσω.

Πού;
Εκεί...

Το Παρακαλώ, γυναίκες, είναι ένα πρωτόγονο road movie;
Όχι. Σιχαίνομαι τα road movies. Sky movie θα έλεγα...


Σινεμά, τ. 31, Δεκ. 1992




σελ. 415:

Η κατάσταση στην οποία έρχεται η ηρωίδα σου, με την ανοιχτή προοπτική που αφήνεις στο τέλος της Γραμμής του ορίζοντος, είναι προανάκρουση μιας μετανοίας, μιας αυτεπιγνώσεως;

Ναι. Νομίζω ότι μια αυτεπίγνωση υπάρχει μέσα στο βιβλίο, αυτό είναι το θέμα του. Είναι μια μακριά αυτογνωσία...αλλά στο τέλος πια πρέπει να μείνει κάτι ανοιχτό, γιατί τι θα κάνει αυτή; Θα μείνει σ' αυτή την κοινωνία, η οποία οδεύει προς μια καταστροφή; Ή τι άλλο θα κάνει; Δεν μπορεί να υιοθετηθεί ένα τέλος όπως παλιά, στις στρατευμένες ταινίες ή τα στρατευμένα βιβλία, επί κομμουνιστικής περιόδου...ότι οργανώνεσαι και θα νικήσεις, ας πούμε. Εδώ υπάρχει μια απόγνωση...

Εμφανίζονται κατά καιρούς διάφοροι οι οποίοι λένε: η ζωή πρέπει να είναι έτσι, πρέπει να είναι αλλιώς, πρέπει να οργανωθούμε έτσι, και τα λοιπά. Αυτοί χάνονται μετά από κάποιο διάστημα, γιατί οι ιδεολογίες είναι πάντα σύντομα διαστήματα. Κι αυτό που παραμένει είναι αυτό που μένει από κάτω, είναι η ίδια η ζωή...δεν υποκαθιστά τη ζωή με μια αισθητική ή μια ιδεολογία της ζωής...

Αυτό υπάρχει στην Ελλάδα σήμερα σχεδόν υπόγεια, θα'λεγε κανείς: δηλαδή η επίσημη εικόνα είναι τελείως διαφορετική αλλά, αν συνεχίζει να υπάρχει ζωή στην Ελλάδα, είναι γιατί υπάρχει αυτή η παραδοσιακή μορφή που κινείται υπογείως, αυτή είναι που κρατάει τα πράγματα, αν λείψει αυτή τέλειωσε η ζωή.

Επειδή νικάει ηττώμενη...
Ναι, πάντα η δύναμή της είναι η αδυναμία της...

Έξοδος 10 (14), άνοιξη 1993