Showing posts from 2013

Farid al-Atrash - Haim Moshe - Ελένη Βιτάλη

κ α λ ή   χ ρ ο ν ι ά

From Qal'at Sim'an to Saydnaya


in memory of Joe Strummer

Joe Strummer's last hand-painted Christmas card

"The toughest thing is facing yourself. Being honest with yourself, that's much tougher than beating someone up. That's what I call tough."  from New Wave Punk Rock Explosion

"And so now I'd like to say - people can change anything they want to. And that means everything in the world. People are running about following their little tracks - I am one of them. But we've all got to stop just following our own little mouse trail. People can do anything - this is something that I'm beginning to learn. People are out there doing bad things to each other. That's because they've been dehumanised. It's time to take the humanity back into the center of the ring and follow that for a time. Greed, it ain't going anywhere. They should have that in a big billboard across Times Square. Without people you're nothing." 

snow alter-ego


Paul Gauguin Landscapes


"a reign of green that knows no decline"

a crystal willow, a poplar of water,

a tall fountain the wind arches over,

a tree deep-rooted yet dancing still,

a course of a river that turns, moves on,

doubles back, and comes full circle,

forever arriving:

the calm course

of the stars or an unhurried spring,

water with eyes closed welling over

with oracles all night long,

a single presence in a surge of waves,

wave after wave till it covers all,

a reign of green that knows no decline,

like the flash of wings unfolding in the sky,

a path through the wilderness of days to come,

and the gloomy splendor of misery like a bird

whose song can turn a forest to stone,

and the imminent joys on branches that vanish,

the hours of light pecked away by the birds,

and the omens that slip past the hand,

a sudden presence like a burst of song,

like the wind singing in a burning building,

a glance that holds the world and all

its seas and mountains dangling in the air,

body of light filtered through an agate,

thighs of light, belly of light, the bays,

αθίγγανοι.../ He touched me, so I live to know

First arrival of gypsies outside the city of Berne, described as "getoufte heiden" (baptized heathens).  Spiezer Schilling Chronik, 1485, detail of p. 749

Paul Bril,Fantastic landscape
oil on copper, 1598

Jan Brueghel the Elder, Gathering of gypsies in the wood
second half of 16th century

Jacques Callot,Gypsies camping in a landscape
etching, with some engraving, c.1621/31

Taraf De Haïdouks - No Man Is A Prophet In His Own Land

He touched me, so I live to Know
He touched me, so I live to know
That such a day, permitted so,
I groped upon his breast—
It was a boundless place to me
And silenced, as the awful sea
Puts minor streams to rest.

And now, I'm different from before,
As if I breathed superior air—
Or brushed a Royal Gown—
My feet, too, that had wandered so—
My Gypsy face—transfigured now—
To tenderer Renown—

Into this Port, if I might come,
Rebecca, to Jerusalem,
Would not so ravished turn—
Nor Persian, baffled at her shrine
Lift such a Crucifixial sign
To her imperial Sun.


The master and Margarita: Στην κόλαση της διαλεκτικής

Simon McBurney/Complicite’s theatre

Anna Kovalchuk

The master and Margarita

The Master and Margarita: Essay Questions

"In a white cloak with blood-red lining": Pontius Pilate

"Who art thou, then?  
"Part of that Power which eternally wills evil 
and eternally works good."(Goethe, Faust)

Για την αρχαία ελληνική τέχνη (1)

Ιππείς, από τη ζωφόρο του Παρθενώνος

   Η αρχαία ελληνική τέχνη δεν στάθηκε ποτέ αδιάφορη για την πραγματικότητα που τριγυρίζει τον άνθρωπο. Αλλά η στάση του πνεύματος των Ελλήνων απέναντί της δεν ήτανε ποτέ παθητική ούτε υποταγή σε ανεξιχνίαστη μοίρα ̇ η στάση του ήταν εταστική, η αποδοχή της μοίρας του ανθρώπου ήταν περήφανη και αφού πρώτα το πνεύμα τους την είχε εξιχνιάσει. Και η ελληνική τέχνη, γέννημα αυτού του πνεύματος, στάθηκε αντίκρυ στον εξωτερικό κόσμο σαν αυτεξούσιο πλάσμα, που έχει την απόλυτη ελευθερία να είναι διαφορετικό απ’ αυτόν, έχει την ελευθερία να δίνει άλλοτε λιγώτερα και άλλοτε περισσότερα από τον κόσμο αυτόν ή και τα δύο μαζί, και λιγώτερα και περισσότερα ή και τίποτα, ανάλογα με το πώς συλλαβαίνει κάθε φορά ο Έλληνας τον κόσμο: «ὄψις γὰρἀδήλωντὰφαινόμενα» είπε ο Αναξαγόρας και ο Δημόκριτος.

   Αυτή την κυριαρχική ελευθερία της τέχνης αντίκρυ στον εξωτερικό κόσμο, που βαθύτερο κίνητρο έχει την απεριόριστη αναζήτηση της ουσίας των κοινών νόμων του κόσμου και του …

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Συμβάν


Mερικοί φαντάροι μακριά απ' τα σπίτια τους, κάποιαν ώρα
είτε για κορίτσια ή ρετσίνα και προσφάι, κατηφόρισαν,
στη ρεματιά με τ' αρχοντικά λευκάδια κάτω από το χωριό,
ίσαμε τ' αντικρυνά καλύβια, σιμά στα κυπαρίσσια
      και τις φτελιές.

Φτωχός ο τόπος και τα καλωσορίσματα περισσότερα
      απ' τις μπουκιές.
Aν ψωμί δεν χόρταιναν, τα κορίτσια τάβλεπαν από μακριά.
Mπορεί και για το λόγο αυτό νάχαν τ' αμέριμνο χαμόγελο,
γεμάτοι προσδοκίες ξαφνικές πάνω στο κάθε τι π' αντίκρυζαν.

Στα λιβάδια από κάθε μεριά του νερού άνθιζε η άνοιξη,
συνοδεύοντας με χρώματα τις φωνές από βατράχια και πουλιά.
Πέρασαν το μικρό πέτρινο γεφύρι και στρίβοντας μέσα στη
"Δεν πάμε", λεν, "παιδιά, να δούμε ποια ψυχή εδωπέρα ζη".

Kανένας δεν ζούσε, μονάχα χρονολογίες και ονόματα πολλά
πάνω σε Σταυρούς. Kατά λάθος πήραν το ξωκκλήσι για σπίτι.
Ένιωθαν σάμπως διπλή τη ζωντάνια τους, προφέροντας
       φωναχτά όσα διάβαζαν
μέσα σ…

Octavio Paz, Ο υπερρεαλισμός (απόσπασμα)

Joan Miró, Constellation: The Morning Star (1940)

Η αποκήρυξη της προσωπικής ταυτότητας δεν μας παρασύρει στην απώλεια της ύπαρξης, αλλά, ακριβώς στο αντίθετο, στην ανακατάληψή της. Ο ποιητής είναι κιόλας όλοι οι άνθρωποι. Η φύση απορρίπτει τα προσωπεία της και φανερώνεται όπως είναι. Η προσπάθεια "να γίνεις όλοι οι άνθρωποι", εμφανής στους περισσότερους από τους μεγάλους ποιητές, συμμαχεί αναγκαστικά για την καταστροφή του εγώ. Το ποιητικό έργο δεν συνίσταται τόσο στο να συμπιεστεί η προσωπικότητα όσο στο να ανοιχτεί και να μετατραπεί σε διασταύρωση του υποκειμενικού και του αντικειμενικού. Ο υπερρεαλισμός αποβλέπει στην αποσόβηση της παλιάς αντίθεσης ανάμεσα στο εγώ και τον κόσμο, στον εσωτερικό κόσμο και το περιβάλλον, δημιουργώντας αντικείμενα που είναι εσωτερικά και εξωτερικά συγχρόνως. Αν η φωνή μου δεν είναι πια δική μου αλλά ολονών, γιατί να μην την σφεντονίσω για μια καινούργια εμπειρία: Η ποίηση πάντα γινόταν για όλους. Οι ποιητικοί μύθοι, οι μεγάλες εικόνες της ποί…