Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2012

Η διαχρονικότητα του Ίωνα Δραγούμη








"Οικογένεια αίγας"







...Είναι σκληρή η αίσθηση πως χάνεται η Πόλη για μας ολότελα, μα δε με ταράζουν βυζαντινά όνειρα τόσο, όσο η γνώση πως, είτε την έχομε είτε δεν την έχομε την Πόλη, είμαστε μέτριοι, ψόφιοι, κοιμισμένοι, κακομοιριασμένοι και μέτριοι, μέτριοι. Οι λέξεις ''Να πάρομε την Πόλη'' είναι σύμβολο, που δε σημαίνει ''Να ξαναφτιάσομε τη βυζαντινή αυτοκρατορία'', παρά ''Να είμαστε δυνατοί''...

Όσοι Ζωντανοί, Β΄ έκδοση, 1926, σ. 7.






  Ετούτον ξαναλέω λοιπόν, τον ποιητή - πολιτικό, επεριμέναμε όλοι τότε από τον Ίωνα Δραγούμη. Η πρωταρχική ηθική, πνευματική και ψυχική καταβολή του αγνότατου εθνισμού του, η ακοίμητη εσωτερική καλλιέργειά του, η μυστική και σταθερή θερμοκρασία του, όλα τούτα, όπως πιστεύω, εγγυούντανε ικανά για την προέκταση αυτή της ζωής του και του προορισμού του. Αλλ' αν ο βίαιος θάνατος ανάκοψε έτσι απότομα τη φωτεινή αυτή εξελικτική πραγμάτωση της ύπαρξής του, όμως η ουσιαστική προέκταση της ύπαρξης αυτής, και που είν' αυτή η ουσία και η ποιότητα του αγνότατου εθνισμού του, παραμένει αλώβητη, και τη στιγμή αυτή ίσως να βρίσκεται παράποτε σε ουσιώδη με το Έθνος επαφή. Κι αυτού ακριβώς του αγνότατού του Εθνισμού τις ουσιώδεις υποθήκες μοιάζει σήμερα να επικαλούμαστε, όσοι υπεύθυνοι γνωρίζουμε, ότι σε στιγμές ιστορικές, καθώς ετούτη που διαβαίνουμε, το πιο επείγον αίτημα είναι μια σαφής και κατηγορηματική αξιολόγηση των ίδιων μας ατομικών και ομαδικών συγχρόνως ευθυνών. Και είναι βέβαιο πως στο αίτημα αυτό ο Ίων Δραγούμης θά'χε ν' απαντήσει πράγματα ουσιαστικά κι ανεπιφύλαχτα. 

Άγγελος Σικελιανός





 ...όπως σ’ ένα ακρογιάλι έρημο της Θράκης περπάτησε μες στην καθαροσύνη του μεσημεριού, έτσι ανυπόδητος πέρασε πάνω απ’ τις αιχμές και τις πανουργίες της τρέχουσας πολιτικής. Στο βάθος το ήξερε καλά κι ο ίδιος όταν έλεγε:
''Να μεγαλώνω σα φυτό στη Ρωμιοσύνη μέσα. Σκοπό να μην έχω, παρά να είμαι εγώ ο σκοπός μου. Να περνώ στη Ρωμιοσύνη μέσα σαν άστρο που λάμπει στο σκοτάδι. Η μορφή μου, περνώντας, να ξυπνά τους άλλους και να θέλουν να τη μιμούνται...''

Οδυσσέας Ελύτης, Οι πολλοί Έλληνες του ενός Δραγούμη (από τα 2x7ε)


      



   Ο Ίων Δραγούμης ανήκει σ' αυτούς τους λίγους του Έθνους μας. Κι ανήκοντας σ' αυτούς, σύμφωνα με την αιματηρή ελληνική παράδοση, ήταν φυσικό να υποφέρει και να μαρτυρήσει. Γιατί στον τόπο αυτό, η προαίρεσή σου να γίνεις μεγάλος, όχι για τον εαυτό σου, για το Έθνος ολόκληρο, για τον φωτισμό του λαού, πληρώνεται με το σκληρό νόμισμα του αίματος. Ο Δραγούμης έζησε από την πρώτη του νιότη έχοντας ως ζωοποιό κέντρο του βίου του το Έθνος. Η στάση αυτή, σ' έναν αιώνα που θα μείνει στην Ιστορία ως ο αιώνας που μίσησε όσο κανένας άλλος την ψυχή, όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και των Εθνών, φαντάζει ως στάση αιρετικού...

 Υπάρχουν ιδέες που γερνάνε, που ξεπερνιούνται, όταν έρχονται σε διάσταση με την ουσία του ανθρώπου που τις εγκολπώνεται και τις ζωοποιεί. Ο Δραγούμης όμως δεν εγκολπώθηκε την ιδέα του Έθνους, γενικά και αόριστα. Αγκάλιασε και βίωσε με δραματική ένταση το συγκεκριμένο Έθνος, το Ελληνικό, την κοινότητα των Ελλήνων και μέσα από αυτή την κοινότητα επιδίωξε να αντικρύσει και την δική του αποστολή και τον προορισμό του Έθνους του. Η συγκεκριμενοποίηση της ιδέας του Έθνους εκφράζεται σ' ολάκερη τη δραστηριότητα του Δραγούμη, στο στοχασμό και στην πολιτεία του. Έτσι, το ανθεκτικό στοιχείο που καταθέτει μέσα στην Ιστορία του Νέου Ελληνισμού θα είναι πάντοτε ηθικά, ιδεολογικά εξαργυρώσιμο, όσο υπάρχει Έθνος Ελληνικό κι όσο υπάρχουν Έλληνες σ' αυτή την ανήσυχη και κατασπαραγμένη οικουμένη. Αν οι Έλληνες εξουθενώσουν την μνήμη της Ιστορίας τους, όπως αυτή εκφράζεται στον καθημερινό τρόπο ζωής τους, στη γλώσσα, στο ήθος, στην Παράδοση, τότε ίσως μπορέσουν να ζήσουν ως λαός κι όχι ως Έθνος. Αλλά τότε, θα έχουν χάσει την ψυχή τους...

    Όπως επισημαίνει ο Δραγούμης, ''η ελληνική φυλή δεν είναι κατακτητική ούτε απολύτως στρατιωτική''. Η πολιτική ανεξαρτησία κι ένωση της φυλής μας δεν έχουν καμιά κατακτητική, ιμπεριαλιστική προαίρεση. Οι στρατιωτικές μας προσπάθειες εξαντλούνται μόνο σε όσα ''αρκούν δια την αυτοσυντηρησίαν της και την πολιτική της αποκατάστασιν''...Ο ελληνικός χαραχτήρας είναι αντι-ιμπεριαλιστικός, γιατί εκείνο που ενδιαφέρει βαθύτερα την Ελλάδα είναι η ποιοτική της ανάδειξη, η δημιουργία πολιτισμού.

  Τον πολιτισμό αυτό ο Δραγούμης τον επισημαίνει να δρα μέσα στον κορμό της Ελληνικής φυλής ιστορικά και  δυναμικά. Δηλαδή και ως ιστορική μνήμη προτρεπτική πράξεων, και ως ιδιοσυγκρασία -η Ελλάδα, αν υπάρχει ως Ελλάδα, δηλαδή, ως ιστορικό μέγεθος πνεύματος και ιδεών, είναι καταδικασμένη να δημιουργεί πολιτισμό-, αλλά και ως καθημερινή δυνατότητα των Ελλήνων που ζουν με τη συνείδηση Ελλήνων...Υποστηρίζει πως ο πολιτισμός που ως Έλληνες έχουμε στο αίμα του πνεύματός μας, είναι μάλλον ανατολικός, παρά δυτικός. 

    Ο ανατολικός περισσότερο χαραχτήρας του νεοελληνικού πολιτισμού εκφράζεται σε δυο βασικά στοιχεία, την αίσθηση του μέτρου και στη μεταφυσική του προαίρεση. Το μέτρο αυτό, που είναι ο άνθρωπος, εκφράζεται στον καθημερινό τρόπο ζωής, την αρχιτεκτονική, τη γλώσσα, τη συμπεριφορά, την ημεράδα κι ευγένεια, στην αίσθηση των χρωμάτων και στην ισορροπία ανάμεσα στο φως και στη σκιά...Η μεταφυσική προαίρεση ξεκινά από την αρχαιότητα, όχι μόνο ως συνειδητοποίηση της ύβρεος του θανάτου, αλλά κυρίως ως εθισμός συναναστροφής με το θείο, ως λαχτάρα επικοινωνίας μαζί του, ως προετοιμασία φανερώσεων, θαυμάτων κι αποκαλύψεων. Γιατί, κατά την κρίση μου, ο ελληνικός λαός, όταν είναι αγνός κι αδιάφθορος, είναι από τη φύση του θεοδίαιτος.

  Μη λησμονούμε πως γύρω στα τέλη του περασμένου αιώνα, ένα από τα λίγα, αυθεντικά τραγικά πνεύματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ο Νίτσε, είχε διατυπώσει την μεγάλη αρρώστεια της ευρωπαϊκής ψυχής στα κείμενά του για τον ευρωπαϊκό μηδενισμό, κι εκεί είχε τοποθετήσει τις ρίζες της κρίσης που βιώνουμε σήμερα.


Κώστας Ε. Τσιρόπουλος, Η διαχρονικότητα του Ίωνος Δραγούμη, Επιτάφια Στήλη στον Ίωνα Δραγούμη. Εκατό χρόνια από τη γέννησή του, Τετράδια "Ευθύνης" 7, Αθήνα 1978, 119-126 (αποσπάσματα)






















Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

ιταλικό ιντερμέδιο












παράπονο 
η ζωή μας
έγινε ξαφνικά 
χοάνη 
στο άπειρο...


έζησα όλο 
φεύγοντας,
ωραία κοιμωμένη 
σε αγριοτριανταφυλλιές 
με αγαπημένα πάθη


σε ξένα λιμάνια 
με φυλαχτό κρατήθηκα 
και αίνους φεγγαριών


Οκτώβρης
στην Perugia 
τραγουδούσαμε
με φτωχές κιθάρες 
στα διαβατικά
δίπλα σε ολόφωτα γεράνια


γέφυρες, 
μπρούτζινοι θολίτες, 
γκρίζος ουρανός –
θαύματα 
των σιενέζων ζωγράφων


το βράδυ ανατρίχιαζα 
στους ήχους των καθεδρικών
περιμένοντας την αυγή 
μιας άλλης εποχής 
να με λυτρώσει


πορτοκαλί καπέλα, 
κολάν με μαργαρίτες, 
χαμόγελα και blues
ψάλλοντας τους Violent Femmes 
και Βαμβακάρη...


το βράδυ ερωτευμένη 
στο αναμμένο τζάκι 
η σπίθα της επανάστασης


χιλιανοί φοιτητές, 
ο Victor Jara 
και το μεθυσμένο πείσμα του Ζapata
πλάι στον δύστυχο Λούκιο 
και τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα


κι εκείνη η γόησσα τουρκάλα 
με το δηλητήριο 
της λήθης...


βιβλία τέχνης και ιατρικής, 
κάδρα με σχέδια του Da Vinci
ιχνογραφίες 
    με ξεθωριασμένα βιαστικά τοπία,


σ’ ένα ξεχασμένο πάρκο 
μαζεύαμε φουντούκια 
από στοιχειωμένα δέντρα


γελούσα 
μπροστά στο κεραμιδί μαγισσόσπιτο 
κι έγινε μεμιάς 
για πάντα δικό μου...


αλήθεια, 
τίποτα δεν χάθηκε


ο χρόνος 
μένει άφθαρτος 
άραγε στα σώματα, 
στις μνήμες μας, 


στους  ατέλειωτους δρόμους 
που σβήνουν 
στο φιλί του ορίζοντα;


Μπολώνια, 
Φλωρεντία, 
οι τρούλλοι εδώ
σταθμίζουν κάτι 
από το απατηλό φως της Δύσης


η Ρώμη σφαδάζει 
στη δόξα των μαρτύρων της
και στο ηδονικό χαμόγελο των δημίων –
όλοι ντυμένοι 
στην πορφύρα άλλωστε...


σκορπίζεται το Βυζάντιο 
με αχτίνες μακρινές,
ζωντανό όμως κι εδώ
στον ξένο τόπο 
των Σαβίνων γυναικών
που ήλθαν χλωμές 
από τη Σπάρτη...


σταθμός της Piacenza
κοιμηθήκαμε σφαγμένοι κι άτρωτοι 
παίζοντας τους αιρετικούς
τη νύχτα 
πριν την παράδοση του κάστρου τους


το κρύο τρύπωνε 
μέσα απ’τον υπνόσακο 
και συ κάλπαζες ιππότης    
στις σκουριασμένες ράγες 
με μια αγκαλιά σημαία...


«Άλλο ο Πλάτωνας 
και άλλο ο Πλωτίνος»  
 κοίταζες τον ουρανό 
φιλοσοφώντας 
με τα υγρά σου μάτια


«Άλλο το φαίνεσθαι 
κι άλλο το είναι»
ανάσαινα βαθιά 
στο δρόμο της επιστροφής


«Οι κουρασμένες μάζες 
των αστών του Verdi 
δεν μας αγγίζουν...» 

είχες πει 
και χάθηκε 
στα σύνορα απαλά 
το αγγελικό μου όνειρο
         



















The Shirelles


































Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

La vida es bello peligro ♥ Facundo Cabral













"Every morning is good news, every child that is born is good news, every just man is good news, every singer is good news, because every singer is one less soldier."



"I like the sun, Alice, and doves, a good cigar, a Spanish guitar, jumping walls, and opening windows, and when a woman cries. I like wine as much as flowers, and rabbits, but not tractors, homemade bread and Dolores' voice, and the sea wetting my feet. I like to always be lying on the sand, or chasing Manuela on a bicycle, or all the time to see the stars with Maria in the hayfield. I'm not from here, I'm not from there, I have no age, nor future, and being happy is my color of identity."





"I'm amazed to form part of this amazing universe and I'm proud of the hunger that keeps me awake. Because when man is full he falls asleep."




"May God want for man to be able to be a child again to understand that he is mistaken if he thinks he can find happiness with a checkbook."




"I don't waste time taking care of myself. Life is beautiful danger. From the danger of love, my mother had seven kids. If she had guarded herself against my father and his fervor, a singer would be missing from tonight's meeting."




"My poor boss thinks that I'm the poor one."




"This is a new day to begin again, to look for the angel that appears in our dreams, to sing, to laugh, to be happy again. In this new day I will leave the mirror, and try to finally be a good man. I will walk with my face to the sun, and I will fly with the moon."




"Forgive me Lord but sometimes I get tired of being a citizen. The city tires me, the offices, my family and the economy. Forgive me Lord, I am tired of this hell, this mediocre market where everyone has a price. Forgive me Lord but I will go with you through your mountains, your seas, and your rivers. Forgive me Lord but sometimes I think you have something better than this for me. Forgive me Lord, I don't want to be a citizen, I want to be a man, Lord, like you created me."




"I am my own inventor because that is the task with which God has trusted me. God, or the Devil because they are the same thing. The Devil is a pseudonym that God uses when he has to create something of morally doubtful character, in order to not tarnish his good name, he uses the pseudonym."




"The poor man that walks through this borrowed life without a song, in addition to being poor is a ghost, and in addition to being a ghost, is nothing."



"We are crossing through life on the train of death seeing how progress is putting an end to people."




"And God created woman and she said 'My Lord, if Mary conceived without sin, couldn't I sin without conceiving?'"




"I stop in San Francisco where there's always something to hear, at least when Krishnamurti is nearby, he who knows that the fundamental revolution is to revolutionize one's self. I stop in Crete where there is always something to love."




I raise my voice in Italy and I am silent in India, because I am and I live in the present, because I am made of dreams, of emptiness, of wine, and of wheat, they call me MAN. It's true that I am dust, but sacred dust I am, even though you know that when I say I am, I am saying you are, invincible, unnameable. Highest Lord, don't worry about our daily bread because that is up to us, that's why we are men, but don't leave us without our nightly dream because without it we are nothing, we who are perhaps only a dream that you dream."




"If I am a thief, it's because of private property." 



    




















Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Νίκος Τσιλογιάννης




Nikos Tsilogiannis, Νίκος Τσιλογιάννης


     











Nikos Tsilogiannis, Νίκος Τσιλογιάννης



    
Nikos Tsilogiannis, Νίκος Τσιλογιάννης
ART3 by







Nikos Tsilogiannis, Νίκος Τσιλογιάννης













               
               








έργα του Νίκου Τσιλογιάννη











































Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Elâ Gözlü Pirim Geldi (Alevi)









ποίηση Şah Hatayi (Şah Ismail) (1487- 1524)







* στη μνήμη του  Aşık Nesimi Çimen





Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2012

Picturing love through Dali: Song of Songs of Solomon, 1971







Salvador Dali, I Have Compared Thee

"I have compared thee...to a company of horses"








Salvador Dali, Let Him Kiss Me

"Let Him kiss me"








Salvador Dali, Look Not Upon Me 

 "Looke not upon me that I am blacke: because the Sonne"








Salvador Dali, My Belowed is Like a Roe

"My beloved is like a roe, or a young hart"








Salvador Dali, Return, Return Shulamite

"Return, return, Shulamite"







                                                                                                                                      πηγή
























Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Αστυπάλαια










Σ' όλους το ψιλόβροχο κάτι λέει. Σε μένα τίποτα. 
Σφάλισα τα τζάμια κι άρχισα να καλώ αλφαβητικά: 
τον Άγγελο της Αστυπάλαιας· την Βρησιίδα· 
τα Γαυγάμηλα· τον δούλο του Κριναγόρα· 
τον Ελλήσποντο· τα Ζαγόρια· τον Ηλία 
τον Προφήτη· τον Θεόδωρο νεομάρτυρα Μυτιλήνης· 
την Ισσό· τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο· 
τη Λαΐδα· τον μαστρ'- Αντώνη· τον Νικία· 
την ξέρα της Αγίας Πελαγίας· τον Όμηρο 
(μαζί με ολόκληρη την Ιλιάδα του)· 
τους Πελασγούς· τη Ρωξάννη· τη Σθενελαΐδα· 
τα Ταταύλα· τον Ίβυκο (ερωτομανέστατο)· 
τη Φαιστό· τις Χοηφόρες·
τα Ψαρά· και τον Ωριγένη.


Ξημερώθηκα έχοντας διατρέξει την ιστορία του θανάτου της Ιστορίας 

ή μάλλον την ιστορία της Ιστορίας του Θανάτου
(και αυτό δεν είναι λογοπαίγνιο).



Οδυσσέας Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου, 1984