Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2012

Paul Celan, Οι κανάτες




Picture

  



                                                                           

Κοιμήσου τώρα και το μάτι μου θα ξαγρυπνά.
Η βροχή γέμισε τη στάμνα, την αδειάσαμε.
Η νύχτα φυτεύει μια καρδιά, η καρδιά ένα κλωνάρι -
Αλλά είναι πολύ αργά για να θερίσεις, θερίστρια.




Άνεμε της νύχτας, τα μαλλιά σου είναι λευκά
σαν το χιόνι!
Λευκό ό,τι μου μένει, λευκό αυτό που χάνω!
Μετρά τις ώρες κι εγώ μετρώ τα χρόνια.
Πίναμε βροχή, βροχή πίναμε.





Paul CelanΟι κανάτες (Die Krüge) - απόσπασμα
 [Mohn und Gedächtnis, 1952 - Μήκων και Μνήμη, 
μετάφραση Ιωάννας Αβραμίδου, Νεφέλη, 2007]