Αστυπάλαια










Σ' όλους το ψιλόβροχο κάτι λέει. Σε μένα τίποτα. 
Σφάλισα τα τζάμια κι άρχισα να καλώ αλφαβητικά: 
τον Άγγελο της Αστυπάλαιας· την Βρησιίδα· 
τα Γαυγάμηλα· τον δούλο του Κριναγόρα· 
τον Ελλήσποντο· τα Ζαγόρια· τον Ηλία 
τον Προφήτη· τον Θεόδωρο νεομάρτυρα Μυτιλήνης· 
την Ισσό· τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο· 
τη Λαΐδα· τον μαστρ'- Αντώνη· τον Νικία· 
την ξέρα της Αγίας Πελαγίας· τον Όμηρο 
(μαζί με ολόκληρη την Ιλιάδα του)· 
τους Πελασγούς· τη Ρωξάννη· τη Σθενελαΐδα· 
τα Ταταύλα· τον Ίβυκο (ερωτομανέστατο)· 
τη Φαιστό· τις Χοηφόρες·
τα Ψαρά· και τον Ωριγένη.


Ξημερώθηκα έχοντας διατρέξει την ιστορία του θανάτου της Ιστορίας 

ή μάλλον την ιστορία της Ιστορίας του Θανάτου
(και αυτό δεν είναι λογοπαίγνιο).



Οδυσσέας Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου, 1984










Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

παλιά καφενεία του Αιγαίου

Cavo d'oro

Ζει ο Αλέξανδρος; Ελληνικότητα και σύνθεση